سنگ حطيم مىخواهد پاى او را بگيرد و نگهدارد . بس كه او را دوست دارد . يَكَادُ يُمْسِكُهُ عِرْفَانَ رَاحَتِهِ * رُكْنُ الْحَطِيمِ إِذَا مَا جَاءَ يَسْتَلِم وقتى مىخواهد استلام كند . من اين را مىشناسم . هَذَا الَّذِى تَعْرِفُ الْبَطْحَاءُ وَطْأَتَهُ وقتى كه پا مىگذارد ، حرم مىشناسد . بطحا او را مىشناسد . زمين مىشناسد و زمان و آسمان . اين زين العابدين است . شعر مىگويد و اما شعر براى هدف مىگويد . اين شعرى است براى هدف ، براى يك آرمانى بسيار بزرگ . حقوقش قطع مىشود ، به زندان مىرود ، اسير مىشود ، كتك مىخورد ، اما هدفش انجام مىگيرد و يك انسان را معرفى مىكند و در عمل خودش حقى را احقاق مىكند و باطلى را ابطال . پس بنا بر اين ، اعمال ما كارهاى ما ، كردار ما دو رقم است : كار انجام مىدهد به عنوان هدف . گاهى كار انجام مىدهد به عنوان وسيله . وارد حوزه قم مىشود . از راه دور مىآيد ، لباس روحانيت مىپوشد ، مشغول درس مىشود ، اما چرا ؟ يك وقتى درس مىخواند براى اين كه درس بخواند ، چيزى بفهمد ، نان و نوايى پيدا كند ، مقامى را حيازت كند ؛ اما اين درس خواندن هدفى و دنيوى است . اين درس عين دنياست ، اين مكاسب خواندن عين دنياست . اين وسائل خواندن عين دنياست . اما وقتى دارد درس مىخواند كه انسانى الهى شود ؛ از آنهايى شود كه امام زمان آرزوى لقايش را دارد ، درس مىخواند از آنها شود كه شيخ مفيد شدند . از آنان باشد كه شيخ طوسى شدند . از آنان باشد مىخواهد انسان كامل باشد و به آن‌جا برسد كه مقام خليفة اللّهى است . اين درس است و وسيله است براى يك مقام عالى اين آخرت است و آن دنياست . بنا بر اين ، اگر عمل به خاطر هدف شد و هدف صحيح آخرت و اگر عمل استقلالى شد ، آن عمل درست نيست . مرحوم شيخ بهايى جمله‌اى دارد : علمى بطلب كه تو را فانى * سازد ز علايق جسمانى در حوزهء قم درسى بخوان كه آن قدر اوج بگيرى ، آن قدر بالا به روى كه زمين را نبينى و زمان را نبينى ، نبينى چيزى جز اللَّه ، به هر چه نگاه كنى اللَّه بينى .